چنگي زنو بر دل بزن اي تاجدار ناز من

        دل را مصفا كن كنون اي دلبر و دمساز من

        زنجير زلفت برفكن آن خال لب بنما بمن

        مستانه ساز امشب مرا اي هم نواي ساز من

        اين كهنه،غمهاي مرا در زير خم پنهان نما

        آرامش جانم بده ، اي مونس هم راز من

        از صوت خوش الحان تو گشتم خراب و باده نوش

        پر کن کنون پیمانه ام اي مرغ خوش آواز من

        بر دشت كنعان دلم چون يوسف گم گشته اي

        باز آي بر كنعان ما اي سرور شهباز من

        “يغما” كه خود دل ميبرد تو گوي سبقت برده اي

        بر كش بر اين هجران قلم اي مهوش تن ناز من

          وه که جدا نمي شود نقش تو از خيال من
          تا چه شود به عاقبت در طلب تو حال من
          ناله زير و زار من زارترست هر زمان
          بس که به هجر مي دهد عشق تو گوشمال من
          نور ستارگان ستد روي چو آفتاب تو
          دست نماي خلق شد قامت چون هلال من
          پرتو نور روي تو هر نفسي به هر کسي
          مي رسد و نمي رسد نوبت اتصال من
          خاطر تو به خون من رغبت اگر چنين کند
          هم به مراد دل رسد خاطر بد سگال من
          دیده زبان حال من بر تو گشاد رحم کن
          چون که اثر نمی کند در تو زبان قال من
          بر گذري و ننگري بازنگر که بگذرد
          فقر من و غناي تو جور تو احتمال من
          چرخ شنيد ناله ام گفت منال سعديا
          که آه تو تيره مي کند آينه جمال من

اما چه رنجی است لذت ها را تنها بردن و چه زشت است زیبایی ها را تنها دیدن

و چه بدبختی آزاردهنده ای است تنها خوشبخت بودن! در بهشت تنها بودن

 سخت تر از کویر است.

 ( دکتر علی شریعتی )

     خدایا

      از عشق امروزمان برای فرداهایی که فراموش می کنیم

                         عاشق بوده ایم قدری کنار بگذار

                                                      به قدر یک مشت

                                                             به قدر یک لبخند

                                                                     تافراموش نکنیم

                                                   عاشق بوده ایم

                                                             تا عاشق بمانیم و

                                                                                  عاشق بمیریم

                                                 ( دکتر علی شریعتی )

                                       در آنجا بر فراز قله کوه

                                                                                                                                      چو پایم خسته از رنج دویدن

                                                                                                                                                                                                               به خود گفتم که در این اوج دیگر

                                                                                                                                                                                                                                                                                                صدایم را خدا خواهد شنیدن

                                                                        به سوی ابرهای تیره پر زد

                                                                                                                                                    نگاه روشن امیدوارم

                                                                                                                                                                                                                زدل فریاد کردم کای خداوند

                                                                                                                                                                                                                                                                                     من او را دوست دارم دوست دارم

آه ... آه ... اما

او چرا این را نمی داند که در اینجا

من دلم تنگ است، یک ذره است؟

ای داد بر من، داد

من نمی دانم چرا طاووس من این را نمی داند؟

که من بیچاره هم در سینه دل دارم

که دل من هم دل است اخر؟

سنگ و آهن نیست

او چرا این قدر از من غافل است آخر ؟؟

  مهربانم: